Help, mijn puber heeft epilepsie

Omdat je volwassen bent zit je bij het gesprek. Natuurlijk, het gaat over jou. Toch maakt dit het voor ons lastig. Er is zoveel wat er speelt en wat eigenlijk ter sprake gebracht moet worden. Maar hoe doe je dat waar jij bij zit? We willen dat kleine beetje zelfvertrouwen van je niet afbreken en toch moeten we aangeven dat je wereld steeds kleiner wordt, de problemen zich opstapelen, de aanvallen ontelbaar zijn en dat de rek er bij ons inmiddels ook uit is.

Ik vind dat lastig. Lastig om te zeggen, omdat ik weet dat het voor jou niet leuk is om te horen. Jij die al zoveel te verduren hebt en dan zeggen je ouders ook nog eens hoe zwaar het voor hen is. Ik wil je niet met een schuldgevoel opzadelen en toch is het nodig. Ik verman me en geef het aan. De neuroloog is even stil en zegt tenslotte dat hij maar één remedie heeft en dat is opname. Jij vraagt voor hoe lang en de neuroloog geeft aan dat het voor maanden is. Je kijkt me aan en zegt: “dan zijn jullie mooi een poos van me af”. En ik…ik breek.

Ik weet dat je het op dit moment als grapje bedoelt, maar ik weet ook van jouw pijn. Pijn voor afwijzing en je afkeer van alweer een opname. Ik verman me. We spreken af dat jij nog een keer met de psycholoog gaat praten om te horen wat jouw doelen zijn en waar tijdens opname aan gewerkt kan worden. Later besluiten we om niet voor de opname te kiezen, maar terwijl ik dit schrijf zie ik de situatie zo weer voor me.





Copyright © Help mijn puber heeft epilepsie, tekst en fotografie.