Help, mijn puber heeft epilepsie

Het is midden in de nacht en ik lig met hartkloppingen in bed. Een wakker hoofd, maar een lichaam zo moe…
Zojuist was ik bij je. Ik hoorde je rare ademhaling en sprong mijn bed uit om bij je te kijken. Je vertelde dat je een kleine aanval had en dat je daarna zo bang was. Ik blijf even bij je op bed zitten en we praten wat. Ik hoop dat je voelt dat ik er voor je ben en dat het je steunt. Dat je merkt dat er iemand voor je is. In deze stille en donkere nacht.

Je draait je om en ik ga weer naar mijn eigen slaapkamer. Ik denk aan de video die ik vanmiddag zag. Jij, als jongetje van een jaar of tien. In voetbaltenue mocht je meelopen met het eerste team. Vol bewondering kijk je naar die grote mannen en daarna is het jouw beurt om een balletje te trappen. Ik herken je snelheid en zie weer dat talentvolle, onbevangen jongetje met maar één droom: profvoetballer worden. Het is maar goed dat ik toen niet wist wat ik nu weet. 
Vervlogen dromen. Het doet me lijfelijk pijn, een pijn die niet in woorden uit te drukken is. 





Copyright © Help mijn puber heeft epilepsie, tekst en fotografie.