Help, mijn puber heeft epilepsie

Een persoonlijke website maken, wat is het eigenlijk een ambitieus plan. Omdat wij in de praktijk een website als deze misten, besloten we iets constructiefs met onze ervaringen te doen. In de hoop dat iemand hier iets aan heeft. Vol enthousiasme en met een zekere naïviteit begonnen we aan dit project. Naïef zijn we in het dagelijks leven niet, inmiddels zijn we zelfs door de wol geverfd. Maar eerlijk is eerlijk, we hebben het onderschat. Wat een werk! Waar begin je, wat wil je ermee bereiken en hoe gaan we het aanpakken? Er leek geen einde aan te komen. Ook omdat we deze website tussen de bedrijven door moesten maken.

Vanaf het begin was onze focus op het doel gericht, maar we hielden geen rekening met onze eigen gevoelens. Hoeveel herinneringen het zou oproepen en met het gegeven dat sommige situaties weer levensecht voelden. Af en toe moesten we afstand nemen, anders was het niet vol te houden.
Ook het feit dat we persoonlijke zaken online zetten, hield ons bezig. Willen we ons zo kwetsbaar opstellen? Hoe gaan mensen reageren? Hoe kunnen we enigszins de privacy van onze zoon waarborgen? Beslissingen die we weloverwogen namen.

Inmiddels zijn we op de goede weg: de site vordert en krijgt steeds meer vorm. Het voelt een beetje als ons ‘kindje’: vader ontwerpt de website en moeder schrijft. Het voelt kwetsbaar, maar wat zou het fijn zijn als we anderen door onze ervaringen kunnen helpen. Deze motivatie stimuleert ons om verder te gaan.

Werken aan de website 3





Copyright © Help mijn puber heeft epilepsie, tekst en fotografie.