Help, mijn puber heeft epilepsie

Als moeder vind ik het een voorrecht om de ontwikkeling van onze kinderen mee te mogen maken. Om letterlijk en figuurlijk, en soms aan de zijlijn, erbij te zijn als ze hun stappen zetten. Wat een wonder als ze iets nieuws leerden! Al deze stappen, ik vond ze nooit vanzelfsprekend. Maar ik stond er weinig bij stil hoe anders het kan gaan.

In het geval van chronische ziekte veranderen er dingen in huis. Er komen gevoelens om de hoek kijken, waar je niet op bent voorbereid. Weer iets waar je mee moet leren omgaan.
Het moment dat je jongste kind niet meer tegen het oudste kind opkijkt, maar het in ontwikkeling voorbijstreeft. Waar duidelijk is dat de gezinsverhoudingen zijn veranderd, voor alle partijen een pijnlijk iets. En hoe reageer je zo, dat ieder kind tot zijn of haar recht komt. Het voelt vaak als een spagaat.

Het ene moment slecht nieuws over het ene kind horen en een uur later bij de Ikea spulletjes voor de kamer van het andere kind uitzoeken. Dat andere kind, dat ook recht op aandacht heeft en voor wie je daadwerkelijk blij bent. Tegelijkertijd voel je de spagaat: blij zijn om het ene kind en van binnen verscheurd worden om het andere. Een examenfeestje met het ene kind vieren, terwijl het andere kind vanwege epilepsie met school moest stoppen. Beiden zijn je even lief. Je leert ermee omgaan, maar op sommige momenten schrijnt het meer. Dat zijn de momenten waarop je beseft hoe groot het verschil is.





Copyright © Help mijn puber heeft epilepsie, tekst en fotografie.