Help, mijn puber heeft epilepsie

Terwijl ik dit schrijf is het stil in huis, je hoort alleen water spetteren in de afwasmachine. Buiten is het donker en alles en iedereen lijkt in diepe rust verzonken. Niet raar, het is midden in de nacht. Nachten, die hier een eigen leven kunnen leiden. Vannacht was er weer zo één. Terwijl zoonlief mentaal nog ver van de bewoonde wereld is, probeert manlief wat nachtrust te pakken. Over een paar uurtjes moet hij weer aan het werk, alsof er niets is gebeurd. Zelf kan ik de slaap niet vatten en besluit naar beneden te gaan om te schrijven, dit tot grote vreugde van onze kwispelende hond. Die kan wat onverwachte aandacht altijd waarderen.

De laatste weken ben je minder boos en de sfeer in huis is rustig. Ik merk dat het ons allemaal goed doet. Kon het maar zo blijven, het is een wereld van verschil.
Vanmiddag kwam je terug van therapie en wat zag je bleek, grauw zelfs. Ik luisterde naar je verhaal, terwijl ik een onbestendig gevoel probeerde te onderdrukken. Er zal toch niet weer een aanval op de loer liggen? Het zal toch niet? Net nu je wat beter te pas bent. Nou ja, we zullen zien. Geen zorgen voor de nacht van morgen.

Helaas worden we om 2:00 uur gewekt door het zoemende geluid van de pieper. Vlug spring ik mijn bed uit, ondertussen bedenkend dat ik deze aanval had verwacht. Toch hoop je dat het meevalt, dat de pieper vals alarm afgeeft. Alsof je er in gedachten nog even niet aan wilt.
Het is telkens afwachten wat we achter jouw slaapkamerdeur aantreffen, dat maakt het spannend. Of je überhaupt in bed ligt. Ooit lag je voor de deur. We hoorden een harde klap, jouw schudden en je stokkende ademhaling, maar omdat je voor de deur lag konden we niet naar binnen. Met onze duffe hoofden, maar met de adrenaline in ons lijf, haalden we rare capriolen uit om de deur te openen. In gewone doen had je er vast om gelachen.

Gelukkig hoefden we vandaag geen rare capriolen uit te halen, maar wat een heftige aanval was dit. Ik vind het mensonterend om jou zo te zien. Buiten is het nog steeds stil. Over een paar uur nemen we weer deel aan het ‘gewone’ leven, waar anderen rustig hun dag beginnen. Ze hebben geen idee wat voor tafereel zich hier heeft afgespeeld. Het blijft een vreemde gewaarwording.





Copyright © Help mijn puber heeft epilepsie, tekst en fotografie.