Help, mijn puber heeft epilepsie

Voor jou een beladen woord. Als je daar terecht komt, dan spoor je niet. Althans, dat is jouw interpretatie. Onze pogingen om jouw standpunt wat te relativeren mislukken. Dat je talloze gesprekken met een psycholoog van het epilepsiecentrum voert, dat is ‘iets heel anders’. De psycholoog doet haar uiterste best, maar wat is het moeilijk om tot je door te dringen. Je vertelt wat ze naar jouw idee wil horen of je bent in jezelf gekeerd.

Thuis ben je boos, heel boos. Om alles wat je overkomt en waar je geen invloed op kan uitoefenen. Om het verlies van je school, je vrienden, je lichaam en je toekomstperspectief. Zo begrijpelijk, zo verdrietig en wat voelen wij ons machteloos bij het zien van jouw lijden. Je boosheid wordt steeds erger. Zoveel onmacht, maar helaas lukt het je niet om het op een constructievere manier te uiten. En je weet dat wij toch wel van je blijven houden. Je geeft meerdere keren aan het leven niet meer leuk te vinden. Mijn hart breekt. Mijn zo gewenste en geliefde kind, hoe heeft het zo ver kunnen komen?

Ons stabiele gezinnetje staat op losse schroeven. Allemaal oververmoeid en je zusje wordt te snel volwassen. Jouw wereld wordt steeds kleiner en je stemming wordt er niet beter op. Wij zien je met de dag somberder worden en opperen of er geen sprake van een depressie kan zijn. De psycholoog stemt met een consult naar de psychiater in. En jij, die hier al die tijd tegen hebt gevochten, gaat akkoord. Voor ons een alarmteken!

Een paar weken later ben je aan de beurt. Je gaat naar binnen en in de wachtkamer nemen wij een kop koffie. Na hooguit twaalf minuten worden we uitgenodigd om bij het gesprek aan te sluiten. Daar vertelt de psychiater ons dat er geen sprake van een depressie is. “Dat heeft u dan snel bekeken, binnen 12 minuten” stamel ik. “Sterker nog, ik zag het al toen hij in de wachtkamer opstond." Naar mijn idee kunnen er verschillende gradaties van een stemmingsstoornis zijn, maar we krijgen het advies om duidelijke grenzen bij deze puber te stellen. In mijn grimmig wordende gedachten, nodig ik de beste man uit om een weekje bij ons te komen logeren en in ons gezin mee te draaien. Het totale consult duurde minder dan 20 minuten.

De psychiater… ook voor mij een beladen woord.





Copyright © Help mijn puber heeft epilepsie, tekst en fotografie.